Ayaksız Sandalyede Düşüş Ayakları olmayan bir sandalye üzerinde ayakta duruyorum. Altından bulutlar üstümden nehir akıyor. Nehrin balıkları bulutta yüzüyor . Buluttan yağmur nehire düşüyor. Sandalye kıpırdamıyor, Ben kıpırdanıyorum. Dizlerim havada bükülüyor, ayaklarım yok ama adımlar atıyorum. Her adımda sandalye biraz daha yükseliyor, Ya da ben biraz daha batıyorum, Hangisi olduğunu anlamak imkânsız. Nehir saçlarımın arasından geçiyor, Soğuk pullar alnıma değiyor. Bir balık

Bu kitap, bir gece yarısı başladı. Saatin akrebiyle yelkovanının birbirine âşık olup donduğu o anlardan birinde. Ya da belki, bir çocuğun avucundaki bilyeyi yutup saatlere dönüştüğü o masum ve ürkütücü anda. Nerede başladığı pek önemli değil; önemli olan, nereye sürüklediği. İçinizdeki şiir, bu satırlarda karşılık bulacak. Karşılık derken, birebir aynısını değil; belki yıllardır dilinizin ucunda bekleyen ama ifade edemediğiniz o hissi, o kıvılcımı. Betonun çatlağından sızan b

UNUTULMUŞ YOLCUNUN DESTANI Sürrealist bir dokunuşla, hem bireysel hem de toplumsal bir yolculuğa çıkarıyor okuru. Bu şiirlerdeki figürler, kaybolmuş zamanın çeyrek asırlık yankılarıyla yaşam buluyor; bir taşın, bir gövdenin ya da bir çiçeğin izinde derin anlamlar arayan kelimeler, “unutulmuş” olana dair yeni anlamlar dokuyor. Hem uzak hem de yakın, bir çaresizliğin ortasında var olmaya çalışan bir insanın hikayesi her satırda karşımıza çıkıyor. Her şiir, zamanı bir yönüyle sa

ÖNSÖZ Zamanın kör kuyularından birinde ,bir çocuğun kırık ayakkabısının gövdesine yapışan toz parçaları, geçmişin yansımasından başka bir şey değildir. Bu şiirler, ışık ve gölge arasındaki bu çelişkili dansın içinde ortaya çıkar; her biri, yalnızca bir yansıma değil, aynı zamanda sonsuz bir arayışın peşinden sürükler. “Gölge Yırtığı: Altın Işık”ın sayfalarında gezinirken, yalnızca bir çocuğun masum bakışlarına bakmayacaksınız; aynı zamanda evrenin karanlıkta gizlediği, silinm