ÖMRÜMÜ BİR KAĞIDA VE BİR KALEME REHİN VERDİM Mürekkep değil akan, damarımın sessiz vaveylası, Bir ömür rehin düştü, beyazın o devasa tenhasına. Ben her gece mısraların eşiğinde diz çöktüm, Ruhumu bir elif gibi bıraktım kalemin fırtınasına. Söz dediler; geçicidir, uçar gider rüzgarla, Bilmediler; her harf bir çiviymiş zamanın bağrına. Ben bin yıllık bir suskunluğu tek bir nokta ile deldim, Gölgeyi yırtan o altın ışığın, o kadim çağrısına... Beş kapı önünde bekledim, anah

Bu kitap, gecenin yarısında, insanlığın çöküş çizgisinden süzülüp gelen bir hakikat aynasıdır. “Yorgun Şiirler”, sadece kelimelerin bir araya gelmesi değil; haksızlığa, sadasında, insanlığın çöküş çizgisinden süzülüp gelen bir hakikat aynasıdır. “Yorgun Şiirler”, sadece kelimelerin bir araya gelmesi değil; haksızlığa, sadakatsizliğe ve ruhun çürümesine karşı açılmış bir savaş ilanı, bir “Kendime Manifesto”dur. Okuyucu bu sayfalarda ilerlerken belirli bir düzen, tematik bir ay