​Lebîd-i Hâlet 

Bu sayfa, gecenin yarısında, insanlığın çöküş çizgisinden süzülüp gelen bir  hakikat aynasıdır. “Lebîd-i Hâlet ”, sadece kelimelerin bir araya gelmesi  değil; haksızlığa, sadakatsizliğe ve ruhun çürümesine   karşı açılmış bir savaş ilanı, bir “Kendime Manifesto”dur.   Okuyucu bu sayfalarda ilerlerken belirli bir düzen, tematik bir ayrım veya bölümlere ayrılmış bir kurgu bulamayacaktır. Bu bilinçli bir tercihtir. Çünkü  bu sayfadaki yazılar ve şiirler, bir masanın başında planlanarak değil, hayatın tam ortasında, çarpışarak yazıldı. Benim hayatım hiçbir zaman bölümlere ayrılacak kadar  “steril” veya tek düze olmadı. Ben, en içten gülüşlerimin tam ortasında bir  intihar haberiyle sarsılan, çocukluğunu yaşamadan yaşlanan, bir yandan  sevdanın en saf melodisini duyarken diğer yandan dünyanın zalim yüzüyle  tokatlanan biriyim.Hayatımda iyi ve kötü, güzel ve çirkin, umut ve yıkım hiçbir zaman sırasını  beklemedi; hepsi iç içe, aynı anda yaşandı. Annemin dualarıyla arınırken  babamın öfkesiyle yaralandım. Bir yanda “Vera’nın Bakışı”ndaki o sonsuz  huzuru ararken, diğer yanda “murdar sözlerin” ve “çürümüş ruhların”  karanlığıyla boğuştum.   İşte bu yüzden ziyaret ettiğiniz bu sayfa - Lebîd-i Hâlet - , hayatın kendisi gibi “bölümsüz” ve dağınıktır.  Bir sayfada aşkın sarsılmaz nizamına şahitlik ederken, bir sonraki sayfada  yorgun düşmüş bir ruhun sessiz çığlığını duyabilirsiniz. Çünkü insan nefes alırken sadece mutluluğu ya da sadece acıyı solumaz; hepsini aynı ciğerde,  aynı anda harmanlar.   Bu satırlar, aynaya bakmaya cesareti olanlar ve “Bu çağ mı kötüydü, yoksa  biz mi?” sorusunu sormaktan çekinmeyenler içindir.   Hoş geldiniz bu yorgun ama mağlup olmamış gönül dünyama.